Iris* is een jonge juriste van 27 jaar. Ze vertelt in een deelronde na het lichaamswerk dat ze haar hele leven al een missie heeft gevoeld. En dat is dat ze als vrouw wil leren om in een relatie met een man volledig in haar kracht te blijven en zichzelf niet wil verliezen in een relatie.

Op het moment dat ze me haar missie vertelt wordt ze verrast door een diep verdriet, wat helemaal schokkend van onder uit haar buik komt.

“Wat maakt jou zo intens verdrietig” vraag ik zacht, want ik voel dat er veel zachtheid en oprechte belangstelling geboden is om haar op deze plek diep in haar buik te laten rusten. Ze vertelt me dat ze onverwachts zwanger is, ondanks het gebruik van anticonceptie. Ze is blij met de zwangerschap, maar het maakt haar ook bang. Ze heeft net samen met haar vriend een huis gekocht waar ze over een paar maanden in kunnen gaan wonen. “Het is juist het vooruitzicht dat ik ga samen wonen en een kind krijg, dat we een gezin gaan vormen wat me zo benauwt. Ik ben zo bang om mezelf te verliezen in de zorg voor mijn kind en in de zorg voor mijn relatie”.

* Uiteraard is om redenen van privacy de naam Iris gefingeerd en zijn enkele gegevens aangepast om haar te kunnen garanderen dat zij niet herkend wordt.

Innerlijke-Kracht-1-Hoofdfoto1

Ik zeg haar dat ze misschien wel een goede  reden heeft voor deze angst? Met deze opmerking probeer ik haar te helpen om geïnteresseerd te zijn in zichzelf in plaats van zichzelf te veroordelen over de schijnbare hopeloosheid van de situatie waarin ze zich bevindt. Ze verteld dat ze al eens eerder heeft samen gewoond en dat ze in die periode uit haar kracht is gegaan door teveel te zorgen voor haar toenmalige  vriend.   “Ik heb daarna besloten dat ik alleen nog maar wil kiezen voor mezelf”, legt ze op opgewekte toon uit. “Ik wil juist liever alleen wonen dan samen wonen omdat ik merk dat ik daar meer kracht van krijg. Ik  wil me nu nog niet teveel binden, ik wil juist vrij zijn!”
Op het moment dat ze dit vertelt ervaar ik haar als erg energiek en levendig. Ik geef haar dit terug. “Begrijp ik het goed”, vraag ik,” dat je hier in een lastig dilemma zit?

Of je verbindt je met je vriend, met je zwangerschap en je  gaat samen wonen, maar dan verlies je jezelf.

Of je kiest voor jezelf, blijft in je kracht, maar dan verlies je in zekere zin het samenzijn omdat je dan niet wilt samenwonen met je vriend, laat staan moeder wilt worden en voor een kind  wilt gaan zorgen?”

“Precies”, zegt ze, en ze kijkt me opgelucht aan, blij dat ze begrepen wordt in dit dilemma wat haar de laatste weken zoveel innerlijke strijd en ook angst heeft gegeven.

Ik vraag haar of ze meer te weten wil komen over haar dilemma, en stel haar voor om een oefening te doen waardoor ze zich op een fundamenteler niveau bewust kan worden van haar patronen in plaats van ermee samen te vallen.

Ik zet twee stoelen neer. 1 stoel waarin ze de ene kant van haar dilemma en 1 stoel waarin ze de andere kant van haar dilemma onderzoekt. Ik laat haar in beide stoelen enige tijd zitten en vraag haar haar ervaringen met mij te delen. Er komen verschillende gevoelens langs.

In de eerste stoel voelt ze zich verantwoordelijk voor de ander, ervaart ze strengheid naar zichzelf, moet ze aan van alles voldoen en doet ze braaf wat er voor haar gevoel van haar wordt verwacht. Ze krijgt korte herinneringen aan de hopeloosheid van haar thuissituatie van vroeger toen ze kind was, dit helpt haar om deze stoel beter te doorgronden.

In de tweede stoel ervaart ze dat ze zich loswringt uit de grip van de eerste stoel, niks braaf!, en er maakt zich een zekere recalcitrantie van haar meester. Ze geeft aan dat er voeger om meerdere redenen geen plek was voor haar thuis om te puberen. Hierdoor heeft ze  geen krachtmeting gehad, waardoor ze haar eigen kracht niet kon gaan voelen.

Ze geeft aan dat ze de dynamiek van de twee stoelen herkent, ook op andere levensgebieden dan die voortvloeiend uit haar zwangerschap. Er is sprake van een grote helderheid waardoor ze zichtbaar is geraakt.

Ik vraag haar wat ze op dit moment ervaart. Ze voelt zich bloot en kwetsbaar, maar tegelijkertijd stevig en in contact met mij. “Dit is waar ik steeds naar op zoek ben”, zegt ze. “Zo dichtbij mezelf en toch in contact met jou”. Eigenlijk vind ik het heel spannend om zo open in contact te zijn met jou” zegt ze. Ik vertel haar dat er moed voor nodig is, om op de plek van je grootste angsten aanwezig te blijven. Ondertussen ben ik blij verrast met de transformatie die er heeft plaatsgevonden. Tegenover mij zat in de groep eerst  een onzeker “meisje”, nu zit er een autonome vrouw tegenover me, zacht en rond en stevig verankerd in zichzelf. Ze ziet haar toekomst met vertrouwen tegemoet.

Het is voor haar een heel krachtige Hier en Nu ervaring, waarin ze compleet zichzelf is. Ze ervaart deze begeleiding als voedend en is verbaasd over de rust en vitaliteit die ze ervaart.

Ik zie dit regelmatig bij deelnemers van Innerlijke Kracht, wanneer de energie die normaal gesproken vastzit in de innerlijke strijd vrij ter beschikking komt kan deze zich transformeren in kracht en vitaliteit.

Aan het eind van het gesprek is ze dankbaar voor deze ervaring en is ze gemotiveerd zichzelf thuis met de oefening met de stoelen te begeleiden.

Wil jij net als Iris ontdekken hoe jij je innerlijke strijd kunt leren omzetten in Innerlijke kracht?  Kom dan op naar de gratis open avond op 20 juni  en geef je hier op. Op 13 oktober start Innerlijke Kracht en een half jaar lang is er elke maand  een trainingsdag op zaterdag, waarin je veel tools krijgt aangereikt om jezelf te leren bevrijden van je innerlijke strijd.

Zie hier meer informatie over Innerlijke Kracht

* Uiteraard is om redenen van privacy de naam Iris gefingeerd en zijn enkele gegevens aangepast om haar te kunnen garanderen dat zij niet herkend wordt.